Stapelwolf - Stoppen met roken dagboek

En gelukkig gaat het weer even wat gemakkelijker. Natuurlijk is het iedere keer schrikken als ik weer in een dip zit. Dan denk ik "waaraan heb ik dat verdiend, ik doe zo m'n best. Het is niet eerlijk". Kan dan boos zijn op de hele wereld en mezelf in 't bijzonder. Maar ik weet ook dat dat niet veel helpt om vooruit te komen.
Dus raap ik mezelf keer op keer bij elkaar en zeg "kom op joh, schouders eronder". Mijn oma zou gezegd hebben "niet klagen, maar dragen en vragen om meer".
Uiteindelijk kom ik toch iedere keer weer sterker uit zo'n dal. Het is me weer gelukt, helemaal zonder roken, op eigen kracht. Dus ik kan het ook als het moeilijk is. Ik ben trots, al moet ik naar de 12 maanden kruipen, ik wil niet opgeven.
Volhouden allemaal

Of noem het een Zwart Gat of Reuze Dip. Ik begin weer een klein beetje op te krabbelen, maar waar het nou vandaan kwam of wat het was?
Ik zag het echt niet aankomen, maar ineens na 9 maanden niet gerookt te hebben was daar weer een enorm verlangen, een soort heimwee naar een peuk. Heb een paar keer op het punt gestaan een sigaret te bietsen, maar gelukkig kon ik me iedere keer op tijd herinneren dat dat geen goed plan was en heb me nagelbijtend en tandenknarsend uit de voeten gemaakt.
En nu droom ik ook nog om de andere nacht dat ik rook. Ken je dat? Dan word je vreselijk schuldig wakker omdat je onbewust het gevoel hebt dat je het verknald hebt en weer opnieuw moet beginnen. Lekker begin van de dag. Aan de andere kant: misschien zijn het een soort waarschuwingsdromen die er voor zorgen dat ik in het echt geen peuk opsteek.
Maar goed. Ik ben er nog, ik leef nog en ik heb nog steeds niet gerookt. De vier seizoenen zijn nog niet compleet en ik wil nog lang niet opgeven. Ben wel iedere dag blij dat mijn dochtertje rookvrij kan opgroeien en soms ook nog blij voor mezelf. Ik hoop dat mijn gevoel voor humor zich weer snel meldt. Tot die tijd: rug recht, borst vooruit en kop op...

of je nu nette pakken draagt
of zware pakken sjouwt
je hebt het leven te pakken
door er niet bij neer te gaan zitten

(vrij naar Loesje)

Tjonge, nog een uurtje en dan heb ik precies 8 maanden niet gerookt.

Wat is het eigenlijk snel voorbij gegaan en wat heeft die tijd soms gekropen. Vooral de eerste maand verliep tergend langzaam. Voetje voor voetje schuifelde ik door het leven. Op iedere hoek van de straat bang om ineens oog in oog te staan met een gigantisch nicotinemonster. Goed uitkijken bij het oversteken en bij twijfel vooral stokstijf blijven staan tot je denkt dat het weer veilig is om te bewegen.

Het geschuifel ging over in voorzichtige stapjes. Langzaam kwam het zelfvertrouwen weer terug. Zeurende monsters bijten niet. De stapjes werden stappen, maar natuurlijk blijft het uitkijken voor kuilen in de weg. En het begint te dagen: ik wil dit, ik kan dit. Kijk mamma, zonder handen! Niet van dat bange. Mee in de vaart der volkeren en zorgen dat je weer voorop loopt.

Misschien is het tijd voor wat sprongetjes...

...dat ik even een tijdje niet op het blog was, zonder opgaaf van redenen. Het was even behoorlijk hectisch hier. Maar ik ben er weer en nog steeds rookvrij. Het zal wel even duren voordat ik ben bijgelezen, maar zal de komende tijd zo af en toe weer op het blog te vinden zijn.

Beter laat dan nooit: voor iedereen een helder en rookvrij jaar!